လြမ္းစိမ့္

တစ္ရံခါဆီ မွန္းကာရီလုိ႔
ေ၀့သီမ်က္ရည္ လြမ္းေတးသီကာ
စာစီကဗ်ာ လြမ္းေငြ႔ျဖာလွ်က္
ရင္နာအသဲ ေျဖသာပဲေလ
စြဲျမဲလုိ႔သာ လြမ္းစိတ္ျဖာ။

 လရိပ္ေလး (ေမာင္းမကန္)
(22 . 10 .03)

****ပစၥကၡပဥၥလက္ရိုးရာ ၏ ငုိညဥ္းသံ***

ရာဇ၀င္တုိ႔ရဲ႕ သတို႔သမီး
နန္းဆက္တို႔ရဲ႕ မွတ္တုိင္
ေမတၱာပန္း ရနံ႔ျဖာေစသူ
တင္စားမႈေပါင္းစံုနဲ႔
ရဲရင့္ရွင္သန္ခဲ့တဲ့ သူ။

သမုိင္းလမ္းက စြန္႔စားခန္းမွာ
ပခံုးၾကမ္းနဲ႔ လံုးပမ္းေပးခဲ့တဲ့
အာဇာနည္ မ။

ကုိတံငါေတြရဲ႕ အလွဘုရင္မ
လယ္ယာေတြရဲ႕ မ႑ိဳင္
ရုိးသားျခင္းကုိ လမ္းဖြင့္ေပးသူ။

နင္ဟာ
တုိ႔ျပည္သူေတြဘ၀ ဖူလုံဖုိ႔
လမ္းခရီး ေခ်ာေမြ႔ဖုိ႔
ယဥ္ေက်းမႈ အေမြေတြ က်န္ရစ္ဖုိ႔
မေမာတမ္း ကုန္းရုန္းေနသူပါ။

အခုေတာ့……….
ေလာင္ကၽြမ္းခံဘ၀နဲ႔
အိမ္မက္ဆုိးေတြ စုိးမုိးေနျပီလား….
ကႀကိဳးေပ်ာက္လုလု မင္းသမီးလုိ
ရင္တမမျဖစ္ေနျပီလား…..
ကုိယ္တုိင္က်ရႈံးခန္းကုိ
စင္တင္ေပးေနရျပီလား…..
မေတြးရက္ေတာ့ဘူး ကြယ္။

နင္ဟာ…….
ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အသက္ေသြး
နွလံုးသား လွစြာနဲ႔
ရာဇ၀င္ေတြမွာ ျမင့္ျမတ္ျခင္းေတြ ခ်ပ်ိဳးခဲ့ပါရဲ႕။

ဒါေပမဲ့…………….
လူညစ္ေတြ စနက္ေအာက္
နွလံုးေသြး အေဖာက္ခံ
ေလာကဓံလွည့္ကြက္ၾကား
နင္ ငုိေၾကြးေနရၿပီေလ။

နင့္ငုိညဥ္းသံေတြၾကား
သမုိင္းလွဖို႔ ၀ုိင္းသမရင္း
နင့္အိမ္မက္ေတြ တခမ္းတနားျဖစ္ဖုိ႔
ငါတို႔ေတြ ေသြးရဲရဲေမြးၿပီး
ကာကြယ္ၾကမယ္ မိဧရာ။

အနုပညာေတြနဲ႔ ခ်ခင္း
ျမစ္နဒီရဲ႕ခ်စ္ျခင္းေတြ
အျမစ္တြယ္ ရွင္သန္ေစဖုိ႔
ေသြးသစၥာတိုင္တည္ရင္း
ပြင့္အံထြက္က်လာမဲ့
နင့္ရဲ႕ရီသံေတြ
ၾကားရေစမယ္ မိဧရာ။

လရိပ္ေလး (ေမာင္းမကန္)
(14 . 9 . 03 )

***ေသြးခ်င္းပမာ ကူညီပါ***

တမိတည္းဖြား ေသြးခ်င္းမ်ားေတြ
ကြာျခားေ၀းေျမ စိမ္းလုိ႔ေနလည္း
ရန္ေတြႀကံဳလာ မ်ားသူငါက
ေပးလာဒုကၡ သိရွိရခ်ိန္
ေသြးၾကြနိုးၾကား စုိးစိတ္ပြားလွ်က္
ဗ်ာမ်ားေသာက ေ၀ျဖာက်ကာ
မရမေန ကူရွာေပ။

ျမန္မာမ်ားလည္း တိုင္းျပည္ထဲတြင္
ျဖစ္ဆဲဒုကၡ အ၀၀ကုိ
မွ်တခြဲေ၀ ေသြးခ်င္းေတြလုိ
မေသြစုစည္း ေရးတႀကီးျဖင့္
ေသြးနီးလုိ႔သာ ျပည္ေရးရာကုိ
စာနာေမတၱာ ေဖးမကာျဖင့္
မွန္စြာဟစ္ေၾကြး ကူညီေပး။

ထုိမွသာေလ ျပည္စည္ေ၀၍
တိုင္းျပည္လူထု ေပ်ာ္ေတြစုလုိ႔
မမႈဒုကၡ ခ်မ္းသာရကာ
ျမန္းရစံအိမ္ ေပ်ာ္ေတြေ၀။

လရိပ္ေလး (ေမာင္းမကန္)
(15 . 9 .03)

*****လြမ္းစိတ္ျဖာေ၀ တုိ႔ေက်ာင္းေျမ*****

တို႔မ်ားငယ္ငယ္ ဆယ္ေက်ာ္ရြယ္မွာ

ျဖဴစင္စြာပင္ ေက်ာင္းစာသင္ဖုိ႔

လက္တြဲလုိ႔သြား ေပါင္းသင္းမ်ားနဲ႔

ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး တူတူစားကာ

ေက်ာင္းျပန္တာလည္း တူတူပဲမုိ႔

မွန္းဆလုိ႔ေန တုိ႔ေက်ာင္းေျမကုိ

အလြမ္းပုိကာ မ်က္ရည္ျဖာ။

လရိပ္ေလး (ေမာင္းမကန္)
(13 .9 . 03)

***အရိုင္းပန္း***

 

အရိုင္းဆန္လွ ေတာပန္းဘ၀
ခ်စ္ရေမတၱာ ရွိခဲ့ပါလည္း
ဂုဏ္မာနၾကား မ၀င့္ၾကြားနုိင္
ခ်စ္အားရယ္ၿပိဳင္ သစၥာလႈိင္လည္း
မပုိင္ခ်စ္သဲ က်န္ရစ္ၿမဲ။

အက်ည္းတန္လွ ေမ့ဘ၀၀ယ္
ပြင့္ရခ်စ္ပန္း ေၾကြလြင့္ႏြမ္း၍
ခ်စ္လမ္းနဲ႔ေ၀း အမုန္းေထြးကာ
လြမ္းေဆြးဖိစီး အပူမီးသာ
ခရီးတစ္ေလွ်ာက္ မီးနွယ္ေတာက္။

အရုိင္းဆန္ဆန္ အက်ည္းတန္လွ်က္
ခ်စ္ဟန္ရယ္စြက္ ေမတၱာဖက္လုိ႔
ခ်စ္သက္တူယွဥ္ ခ်စ္ရင္ခြင္မွာ
ခုိ၀င္ကာပင္ ေမွးစက္ခ်င္လည္း
ဂုဏ္ရွင္လူသား မုန္းစကားေၾကာင့္
ခ်စ္အားရယ္ငယ္ ညႈိးစိတ္ၾကြယ္။

လရိပ္ေလး (ေမာင္းမကန္)
(၁၁ . ၉ .၀၃ )

*****လြမ္းလို႔မဆံုး အေမ့ၿပံဳး*****

ျမိဳ႕ႀကီးျပႀကီး ဘယ္မနီးေပ
ခရီးရယ္ၾကမ္း ဘ၀လမ္းကုိ
ေလွ်ာက္လွမ္းလုိ႔ေလ ေသာကေဝလည္း
အေမစကား ရင္၀ယ္ထားလွ်က္
စိတ္အားမငယ္ ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္။

ေလာကရိုက္ခ်က္ ဝဲဂယက္လယ္
စိတ္လက္မရႊင္ မုန္တုိင္းဆင္သုိ႔
အစဥ္က်ရႈံး စိတ္ေတြနႈံးလည္း
ေမ့ျပံဳးတစ္ခါ ေတြးမိကာမွ်
ရင္မွာအင္အား ျပည့္ဝသြား။

နီးတဲ့ခ်ိန္ခါ မသိသာလည္း
ေဝးရာေရာက္မွ ပုိတမ္းတျပီ
လြမ္းရရက္ေတြ ၾကာရွည္ေနလည္း
မေျပလည္ေသး ဘဝေရးေၾကာင့္
အေဝးကေန လြမ္းစိတ္ေဝကာ
အေမေပ်ာ္ေစ ေမတၱာေဝလွ်က္
စာေတြသီကံုး လြမ္းမဆံုး။

လရိပ္ေလး (ေမာင္းမကန္)
(8 .9 . 03 )

***လယ္ယာတုိ႔ေမြ ထိန္းသိမ္းေလ***

တုိ႔မ်ားရြာမွာ ငယ္စဥ္ခါက
လယ္ယာမ်ားၾကား ဆန္စပါးတြက္
မနားမေန ရုန္းကန္ေလကာ
ရႊံ႕ေတြထဲဆင္း ပ်ိဳးနုတ္ရင္းသာ
လယ္ကြင္းေတြထဲ ေပ်ာ္ေတြကဲ။

ဘုိးဘြားပုိင္ေျမ လယ္ယာေတြမွာ
တူေနေသြးခ်င္း စုေပါင္းရင္းေလ
မညဥ္းမညဴ တုိ႔ျပည္လူထု
မပူမပင္ စားေစခ်င္လို႔
ေမွ်ာ္ျမင္ႀကီးစြာ စုိက္ပ်ိဳးလာ။

ခုေနခ်ိန္ခါ တို႔လယ္ယာမွာ
ရုိးရာမပ်က္ စုိက္ခ်င္လ်က္လည္း
တုိးတက္ေစရန္ ေျပာင္းလဲဟန္နွင့္
ႀကံဖန္လွည့္စား လူညစ္မ်ားေၾကာင့္
ေျမသားကြဲအက္ ေျခာက္ေသြ႕လွ်က္။

ေခတ္ကုိဗန္းျပ ကုိယ္က်ိဳးရဖုိ႔
မ်ားလွလယ္ေျမ ပ်က္စီးေစကာ
ေငြေတြမက္ေမာ အာဏာေနွာလွ်က္
ေတြးေတာဆင္ျခင္ မလုပ္လွ်င္ကား
သခင္မဲ့ရာ ႏြားပမာသာ
အစာရွားမွာ အေသခ်ာ။

ျမန္မာေတြတြက္ ထမင္းသက္မုိ႔
ေရွ႕ဆက္လယ္ယာ ပ်က္သုဥ္းပါမူ
အစာလည္းမဲ့ သုိက္လည္းပ်က္သုိ႔
အခက္ေတြ႔မွာ တကယ္သာမုိ႔
လယ္ယာေျမေတြ တည္တံ့ေစဖုိ႔
တုိ႔ေတြအားလံုး ထိန္းသိမ္းစုိ႔။

လရိပ္ေလး (ေမာင္းမကန္)
(5 .9 03)